SKUTECZNOŚĆ

Skuteczność jednak w przypadku ocen pedagogicznych nie może być celem samym w sobie. Nie jest to zarzut wobec podziału za­proponowanego przez St. Klimczaka. Klasyfikacja służyć wszakże miała określonym jednoznacznie celom wojskowym i jak się wydaje – rolę tę spełniała dobrze.Dlaczego zatem powyższej kategoryzacji nie można uznać za wystar­czającą dla celów szkolnych? Otóż wydaje się, że potrzeby nauczyciela i zakres niezbędnej refleksji, którą powinien podjąć przed zdecydowaniem o    celu i sposobie wykorzystania określonego programu na lekcji (lub za­proponowaniu go uczniowi do samodzielnej pracy) – są znacznie więk­sze.

Read User's Comments0

POZOSTAŁE KRYTERIA

Pozostałe kryteria spełniają funkcję uzupełniającą. Istotny wydaje się podwójny sposób notacji sądu o wartości programu (cyfrowy i opisowy) oraz propozycja całościowego lub cząstkowego wykorzystania rejestru przy opracowywaniu katalogu. Cechą szczególną pomysłu St. Klimczaka jest uproszczenie rozbudo­wanego katalogu OBR PNiSS, a poprzez to ułatwienie dokonywania oce­ny przez ośrodki podejmujące decyzje o zakupie oprogramowania lub poszczególnych nauczycieli. Na uwagę zasługuje także jasność, przejrzy­stość i spójność logiczna kategoryzacji. Zakładana przez Autora uniwer­salność narzędzia gwarantuje skuteczność dokonywanych przyjego pomocy kwalifikacji.

Read User's Comments0

OBEJMOWANY ZAKRES OCENY

Nie wdając się w dyskusję, co do zasadności doboru kryteriów do po­szczególnych kategorii, ich trafności teoretycznej i wewnętrznej koheren­cji oraz statystycznego uprawnienia sposobów przeliczania punktów cząst­kowych na wynik całościowy, zwróćmy uwagę, że system ZEK OBR PNiSS jest wyrazem dążeń tych pedagogów, którzy uznają celowość pe­dagogicznego wartościowania oprogramowania komputerowego i możli­wość stworzenia uniwersalnego narzędzia oceny. Zakresem swym obej­muje ono: aspekt dydaktycznej trafności programu komputerowego, jego merytoryczną poprawność, oddziaływania psychologiczne i komfort obsłu­gi, a także możliwość pełnienia przez program odmiennych funkcji dydak­tycznych, poprawność metodyczną oraz związane z tym formalne wyma­gania i ułatwienia (obudowa programu, instrukcja metodyczna).

Read User's Comments0

POPRAWNA OCENA ZAKRESU PEDAGOGICZNEGO

Wydaje się, że koncepcja edukacyjnego wykorzystania komputera, wynikająca z przyjętego sposobu wykonywania obliczeń w sposób istot­ny ogranicza możliwość poprawnej oceny pełnego zakresu pedagogicznych zastosowań tego urządzenia. Wskazuje na to dokonana przez P. Kostrzyń- skiego analiza oceny wynikowej. 13 Otóż w sytuacji, gdy ostatni wymiar przyjmuje najniższe wartości (od 0 do 1), a ocena końcowa jest iloczy­nem, jawnie preferuje to wspomniany wymiar. Skutkiem tego, „nawet dobry program służący np. do kontroli wiadomości ucznia zostanie zdyskwalifikowany przez oceniających, ponieważ na ostatnim wymiarze uzyska wartość 0.”i4

Read User's Comments0

TRADYCYJNE SYSTEMY OPROGRAMOWANIA

Katalog określa wartość edu­kacyjną oprogramowania w kontekście dwóch celów stosowania kompu­tera w procesie dydaktycznym: nauczania przedmiotu i alfabetyzacji komputerowej. Ocena jest przeprowadzana w trzech obszarach kategorii:Charakterystyka techniczno-użytkowa:treści nauczania (poprawność merytoryczna i trafność doboru tematyki), program a użytkownik (oddziaływanie psychologiczne — inter­aktywność, motywacja, koncentracja uwagi, wymagane przygo­towanie, komfort użytkownika),materiały metodyczne dla nauczycieli i uczniów;Charakterystyka dydaktyczna – wymiar przedmiotowy:cele dydaktyczne wg uproszczonej taksonomii Blooma (wiedza, zro­zumienie, zastosowanie, „wyższe umiejętności” – analiza, synteza, oceny),  strategia dydaktyczna (miejsce komputera w procesie nauczania, se­kwencja metodyczna),jakość metodyczna.

Read User's Comments0